2013

Het is alweer enige tijd geleden dat ik een stukje schreef over onze belevenissen op Theursot.
Dit wil niet zeggen dat er het afgelopen jaar niets gebeurd is.. integendeel. Er is flink hard doorgewerkt in de afzonderlijke panden.
Het grote huis waar de grootste verbouwingen wel achter de rug zijn, worden regelmatig gasten ontvangen. Dan wel om te logeren of om een training of cursus te volgen. Het is erg leuk dat de mensen onder de indruk zijn hoe het huis, na zijn verwaarloosde staat waarin het zich bevond, is getransformeerd in de huidige sfeervolle locatie.
Er zijn al veel vrienden en bekenden langs geweest om te kijken hoe het geworden is. Sommigen hebben ook flink de handen uit de mouwen gestoken om te helpen met verbouwen, opknappen, verven, het zagen van hout voor de kachel, met maaien of andere dingen die gedaan moesten worden. Nu we veel grote klussen gedaan hebben gaat het nu vaak om afwerkdingetjes, onderhoud of wat kleinere klusjes.
B.v. in de serre kon eigenlijk alleen de deur open, de ramen die erin zitten waren helemaal vast geroesd. Dus nadat we ze eerst een voor een open gewrikt hadden en te lijf gegaan waren gegaan met slijptol, kruipolie en staalborstel, konden ze allemaal weer open. Zodoende konden tijdens deze prachtige zomer de ramen wijd open in de serre.
Want een mooie zomer was het… Het voorjaar was enorm nat en koud. Zo nat, dat Autun historische overstromingen had, die zelfs de oude mensen zich niet meer konden heugen. Alle rivieren en riviertjes en bergstroompjes veranderde in woest klokende watermassa’s die de weilanden overstroomde en gebieden onder water zetten.
Maar toen uiteindelijk eind juni het mooie weer begon, hield het niet meer op. Weken lang zonnig warm weer met af en toe een verkoelend buitje, maar voor de rest een perfecte vakantie zomer. We hadden behoorlijk wat logeergasten en toen ook de rest van de familie er was en Ayesha met Romée en Shanna met de TGV waren gearriveerd was het een gezellige drukte op Theursot. Het zwembad werd druk gebruikt, de zonnestoelen waren meestal vol en in de schaduw van de bomen zaten mensen te lezen of te luieren.
Ondertussen hebben tot grote voldoening van Lianda een parkeerplaats aangelegd, zodat de auto’s nu uit zicht achter de bomen staan. Al 10 jaar verzamelden we puin op de plek waar de parkeerplaats komen moest. Daar gingen deze zomer nog 3 vrachtwagens gemalen wegenpuin overheen en toen nog een vrachtauto steentjes, bij elkaar zo’n 40 ton steen. De vrachtwagen gingen met 3 cm speling aan weerskanten door de poort heen en stortte het puin op de parkeerplaats. We moesten het zelf uitspreiden en egaliseren.
Heel wat zweetdruppeltjes zijn er langs ons lijf gelopen die dagen want het was warm en zwaar werk. Maar uiteindelijk hebben we een mooie parkeerplaats waar direct druk op geparkeerd werd.
juni 2013 026Het maaiwerk dit jaar was extra heftig, het leek wel of het koude voorjaar ingehaald moest worden.
Je zag het gras groeien en de maaimachines hebben de nodige uurtjes gedraaid. De bosmaaier had het zo zwaar dat ie de geest gaf en ook de grote handmaaimachine kon met pensioen. Gelukkig deed de tractor het goed en heb ik heel wat uurtjes op de tractor gezeten om het gras te maaien.
Op het weiland stond het gras manshoog en de boer was erg blij met de enorme hoeveelheid hooi dat eraf kwam (24 rollen tegen 12 tot 14 ) normaal. Daarna kon het weiland weer in bezit worden genomen als enorme picknickplaats. Toen we op een avond een wijntje op het weiland wilde gaan drinken zagen we tot onze verbazing dat een eeuwenoude kersenboom omgevallen was. Het was net of er een olifant geveld lag. De enorme stam met zijtakken bezette een heel stuk terrein. Dat was erg jammer van de monumentale boom. Wel hebben we weer een hele vracht stook hout voor de kachel..
Omdat het weer 9 á 10 jaar geleden was dat de luiken geverfd waren konden we daar ook weer mee beginnen. Na een valse start met net niet de goede kleur hebben we weer lekker staan verven in de zomer en zijn er weer heel wat luiken van een nieuw laagje verf voorzien.
Een ander verhaal zijn de vijvers, vroeger een onderdeel van het “waterplan” van het huis.
In het bos ligt een waterbunker dat het water uit het bos verzameld, van hieruit gaat er een leidingstelsel langs de kippenhokken, de serre naar het grote huis toe. Daar werd het water naar boven gepompt in grote ijzeren bakken om waterdruk te hebben voor de waterleiding in huis.
Het overtollige water werd afgevoerd naar de drakenvijver en als deze vol was liep het over naar de klavervijver en daarna via een afvoer door de muur naar de rivier aan de overkant.
de drakenvijverNu zijn alle leidingen verstopt verrot of weg. Dus het hele systeem werkt niet meer en ook in huis hebben we nu natuurlijk gewone waterleiding. De vijvers lagen daarna jaren stil en door de weersinvloeden raakte ze lek en bemost en begroeid.
Bij de klavervijver was het zo erg dat we zelfs eerst niet eens in de gaten hadden dat er een vijver lag zo was deze omzoomd door hazelaarstruiken. Met zaag, bijl, takkenschaar karcher en borstels werden de vijvers schoongemaakt, maar ze bleven lek.
Jarenlang stond het lekvrij maken van de vijvers op de klussen lijst, maar de lijst was lang en de prioriteit van de vijvers was niet zo hoog. Maar deze zomer met de lange droge periodes gaf mij de gelegenheid de vijvers helemaal schoon te maken en opnieuw van een cement laag te voorzien.
De bedoeling is er ook nog een coating overheen te smeren zodat de vijver dicht zijn en er water in blijft staan. Maar zelfs met de cement laag blijft er nu water instaan zodat we de draak weer water kunnen laten spuiten! Om de klavervijver heen had men indertijd een rotstuin aangelegd, maar wij vonden dat toch wel een beetje rommelig en omdat we toch al de nodige honderden kilo’s hout hadden verwerkt van omgezaagde bomen en de parkeerplaats van 40 ton puin hadden voorzien konden we ook deze rotstuin nog wel ontruimen van zijn stenen en keien die soms meer dan 100 kg stuk wogen. Genoeg krachttraining gehad afgelopen zomer!
De put met de watermeter stond ook nog op de klussenlijst. Er lag een deksel op en er stond een oude ijzeren lier naast en daar moest ook nog wat mee. Dit jaar vond ik wat tijd en inspiratie om de put op te knappen. Ik heb de put voorzien van een afsluitbare deksel, die door de grote zware lier omhoog getakeld kan worden. De katrol heb ik gelast aan enkele sierijzers, zodat het er nu “put-authentiek” uitziet.

kano op de arrouxIn het koets huis en in de boerderij zijn de nodige vorderingen bereikt.
Door de enorme water hoeveelheid die gevallen is in het voorjaar 2013 en de daardoor ontstane wateroverlast in de boerderij, was een van de eerste klussen een geul graven achter de boerderij om het water wat de berg afkomt af te voeren, zodat het niet meer de boerderij kan indringen. Dat was sneller gezegd dan gedaan. Tom en Ton hebben hun rug staan overbelasten om de geul te kunnen graven. Oud ijzer, puin en enorme stenen lagen tegen de boerderij aan en moesten opzij gezet worden om überhaupt te kunnen graven. Maar graven daar was niet: de spade in de grond en graven maar. Een stukje lukte dat, maar op een gegeven moment moest zelfs met een drilboor stukken aarde verwijderd worde, zo hard was het. Uiteindelijk is de geul er gekomen en we hopen dat het water voortaan uit de boerderij blijft.
Daarna werd van de boerderij, aan de voorkant, de hele buitenmuur ontdaan van de oude beschadigde stuc laag. De stenen eronder werden opnieuw gevoegd zodat er een prachtige muur “en pierre” ontstond, waardoor het aanzicht van boerderij enorm verbeterde sterker nog het leek wel of er een nieuwe boerderij stond. Er kwam in het voorjaar een hele groep vrienden van Willem aan te pas om de muur af te bikken en daarna weer in te voegen en in de zomervakantie hebben we het laatste stukje gedaan. Toen daarna ook nog de luiken werden opgehangen, was het plaatje helemaal compleet.
En om het nog mooier te maken wilde ik een oude kar die in de garage van de boerderij stond opknappen en als verrassing voor de boerderij zetten voor als Willem en Jacqueline zouden arriveren. Terwijl ik de kar aan het opknappen was zag ik een ijzeren plaatje op de achterkant zitten waarop het een en ander gedrukt stond. Toen ik deze gegevens googelde las ik tot mijn verbazing dat dit een oude Amerikaanse munitie- kar was uit de 1e wereldoorlog. Later gebruikt als boerenkar en toen in de vergetelheid geraakt in de garage. Dus dat gaf nog een extra dimensie aan de toch al leuk uitziende kar.
In het koetshuis kreeg Jos ook hulp van zijn vrienden. Er werd weer een zolder ontruimd en van een nieuwe vloer voorzien waardoor er een prima knutselruimte ontstond voor de meiden. Er kwam natuurlijk weer de nodige troep van de zolder waarvan het soms een raadsel was waarvoor het gebruikt werd. Onder anderen kwamen er allerlei onderdelen van een paardenkar naar beneden, zonder een bouwtekening hoe die in elkaar moest. Alle onderdelen werden bij elkaar gezet tot iemand een idee had. Omdat ik toch bezig was met het opknappen van boeren karren heb ik in de zomervakantie deze legpuzzel ook aangepakt en nu staat de kar met planten erop in de tuin te pronken.
Aan de voorkant van het koetshuis hebben we een zonneterras aangelegd met betonplaten die we nog hadden liggen. Dit scheelt in de toekomst hopelijk veel onkruid weghalen en nu je kan rustig je stoel neerzetten zonder dat je wegzakt of scheef staat en je koffie van tafel schuift.
Waar ook een begin meegemaakt is, is de toekomstige huiskamer in het koetshuis. Waar nu de staldeuren zitten komt een mooie glas pui met openslaande deuren te zitten. De pui paste bijna perfect in de deuropening, het was even passen en meten en creatief denken, maar uiteindelijk konden we het bovenste gedeelte en de zijbalken plaatsen en dat gaf wel al een idee hoe het zou kunnen gaan worden.
In de nacht was het niet erg rustig op de zolder van het koetshuis. Enkele relmuizen hadden het plan opgevat hun kraamkamer in te richten in de dakisolatie van de slaapkamer van Jos en Marjolein.
Na nachtenlang gerommel werden er wel hele rare geluiden gehoord. Jos was het zat en heeft de isolatie open gemaakt en vond de oorzaak van het vreemde geluid. Er lag een nest jonge relmuizen te piepen. Toen het nest was verwijderd en nieuw gaas was aangebracht werd het na wat zoektochten van de relmuisouders naar hun jongen weer wat rustiger ’s nachts. Zo namen we langzaam afscheid van de mooie zomer en werden het in de avond alweer sneller donker en de dag temperatuur zakte ook langzaam. Hoewel het in september nog regelmatig erg mooi weer was zodat het maaien maar door bleef gaan en de berg snoeihout die we het afgelopen jaar verzameld hadden verbrand kon worden voor de regenbuien arriveerden.
werken aan de gootIn de herfst was het nog regelmatig mooi weer en ook tijdens de herfstvakantie was het echt nazomer. Willem nam van de gelegenheid gebruik om samen met klusvriend Tom de goot aan de voorkant van het huis op te hangen, dat het water nu direct wordt afgevoerd en het niet meer zo’n natte boel wordt voor de boerderij als het regent. Zelf ben ik op de kas van de oranjerie gekropen om te kijken of ik hem nog meer waterdicht kon krijgen door er nog wat kaskit op te spuiten. Omdat het zulk prachtig weer was heb ik ook een door roest beschadigde rand van de serre aangepakt en van een nieuwe “coating” voorzien waardoor de serre er een stuk netter uitziet. Verder blijven we snoeien, snoeien, snoeien en snoeien. Want als je het niet bijhoud…………..
We zijn naar de herfstmarkt geweest, die altijd wordt gehouden in het laatste weekend van oktober in Sous Beuvray. Van oudsher een markt waar boeren en burgers hun herfst oogst, paddenstoelen, kastanjes, fruit e.d. verkochten of een voorraad aanlegde voor de winter die aanstaande was en waarin ze soms weken ingesneeuwd zaten en dan niet bevoorraad werden. Nu is de sneeuwval de laatste tientallen jaren een stuk minder geworden en wordt er direct geschoven en heeft men auto’s met winterbanden. Dus de noodzaak van voorraad aanleg is een stuk minder, maar de jaarmarkt bleef. Met het prachtige weer was het een drukte van belang. Busladingen vol werden afgeleverd en liepen rond op het marktplein. In korte broek maakt men zich op voor de winter!

Zomer 2012

We hadden al de nodige boekingen voor deze zomer dus vol goede moed gingen we op de Morvan aan. Het zou dan ook  een drukke, mooie en gezellige zomervakantie worden. Het weer was over het algemeen warm en droog, zodat we meestal buiten leefden en het zwembad veel werd gebruikt.
De eerste weken werd er hard gewerkt in de tuin van het koetshuis om de bomen, die behoorlijk hoog waren geworden en veel licht wegnamen, om te zagen. Hierdoor ontstond er een enorme hoop hout om in de winter de kachels van brandstof te voorzien. Nu kregen we het vooral heet, doordat het warm was en dan ook nog met een zaagpak aan, waardoor het tropisch aanvoelde.
De een na de andere boom moest eraan geloven, de grote stukken gingen onder het koetshuis in de opslag voor de kachel, de kleiner takken weren door Romée en Shanna in stukken gezaagd als aanmaak hout en de kleine takjes gingen de houtstapel op om in het najaar verbrand te worden.
Tussendoor werden er nog andere klussen geklaard in en om de huizen. We kregen ook regelmatig gasten in huis die van enkele dagen tot meerdere weken bleven. Het was erg levendig steeds de wisseling van mensen. Zonder uitzondering waren ze erg tevreden over hun verblijf op Theursot.
Verschillende keren kookte Lianda voor de gasten en op een avond zaten we met 15 man te bbq-en aan de grote tafel onder de treur-es. Jos en Marjolein zijn nog een weekje met de meiden doorgereisd naar de middellandse zee en Cannes, Nice en Monaco bekeken en in de blauwe zee gezwommen.
We hadden deze zomer wel een beetje last van muizen, waar ik in het verleden nog geen muizen in huis had gesignaleerd moest ik nu zelfs met een gast op “safari”om een muis te vangen.
Maar uiteindelijk vond ik het gaatje waar ze doorkwamen en toen dat gedicht was werd het gelukkig weer rustig. Doordat we steeds gasten hadden bleven onze uitstapjes een beetje beperkt tot de brocantes en de supermarkt. Op de zondagmorgen werd de mountainbike uit de schuur gehaald en een stukje gereden.
De nieuwe maaier deed het goed en we konden het terrein goed bijhouden wat het gras betreft. Andere dingen zoals bramen en de struiken op de heuvel die we afgelopen winter kaal gemaakt hadden groeiden tegen de klippen op. Een omdat ik eigenlijk een beetje te laat begon met maaien leverde het een heel gevecht op om de planten kort te wieken.
In de boerderij werden er meters gemaakt met het stuken van de bovenverdieping en –tig tegeltjes geplakt op de nieuwe vloer in bijkeuken II .
De laatste weken toen het wat rustiger werd op Theursot hebben we nog heel wat afgesnoeid en ik ben een put die half onder de grond lag op aan het metselen met grote stenen zodat ie weer een beetje robuust uit gaat zien.
Als laatste wapenfeit van de vakantie kwamen er vrienden van mij om een paar daagjes te komen kijken hoe alles erbij stond. De vrouwen waren thuisgebleven dus we waren met mannen onder elkaar, omdat Lianda ook terug naar Nederland was gegaan. Het was erg gezellig we zijn zeer actief geweest met wandelen, fietsen en stookhout klein zagen voor de winter.
De dagen waren zo voorbij en op zondag gingen we met zijn allen in de v.w. bus van Corné terug naar Nederland.

Juni 2012

Samen met fotograaf Marcel  reed ik naar Frankrijk toe. Hij wilde Theursot wel eens “live” zien, na jaren alleen maar foto’s te hebben gezien en verwerkt in de website.
Een dag nadat wij zouden arriveren kregen we logees uit Nederland, onze Tai Chi leraar met zijn vrouw. Nadat we eerst even langs de supermarkt gereden waren, kwamen we op een zeer groen Theursot aan. De hoge temperaturen en de nodige regenval hadden het omgetoverd tot een groene oase. Het gras twee kontjes hoog en bomen en struiken in volle wasdom. Na eerst alles opgestart te hebben wilde ik eigenlijk wel even een stuk maaien, maar de nieuwe maaier was er nog niet en de oude maaier was eigenlijk kapot. Toch maar de oude machine even opgestart om te kijken of er nog iets te maaien viel. Het geluid van de maaier was verschrikkelijk: ijzer over ijzer geen gehoor, dus maar weer snel gestopt. Met een elektrische maaier kon ik nog het een en ander doen, de rest moest maar wachten.
Marcel wilde in de dagen dat hij er was foto’s maken in en rond het huis en veel de natuur in met zijn fototoestellen. Er was meer dan genoeg te fotograferen. Zelfs in zijn raamkozijn zat een kwikstaartje te broeden en dat erg nerveus werd van alle aandacht. Met een dicht luik en gordijn broedde ze toch de eitjes uit. Toen ook nog bleek dat onze loge Kees ook een groot natuur liefhebber was, ging hij regelmatig met Marcel op pad om de natuur te bestuderen. Kees kreeg zelfs een fotocursus ter plekke. Hun grote wens om ’s ochtends vroeg wild te spotten ging, door de regelmatig vallende regen, niet door.
Inmiddels was de nieuwe maaier gekomen en kon achter de trekker gehangen worden. Alleen had de accu van de trekker er geen zin meer in. Eerst bij de buurman nog een acculader gehaald maar dat hielp niet echt, de accu was op. Gelukkig had de maaiermeneer nog een andere accu staan en kon ik eindelijk gaan maaien. Na even geoefend te hebben kon de strijd met het hoge gras beginnen en met de flinke maaibak ging dat met gezwinde spoed. De loopmaaier werd ondertussen gerepareerd en daarmee konden de moeilijk bereikbare gedeeltes gemaaid worden. Daarna de randjes bijwerken met de bosmaaier, het werd weer steeds mooier. Kees had de border netjes bijgewerkt en na wat snoei en opruim werk lag het terrein er weer strak bij. Als de boer het weiland nog even maait is het af… hoewel het gras groeit als kool  dus regelmatig zal de trekker van stal moeten.
Na een dag of wat ging Marcel met –tig gigabyte aan foto’s terug naar Nederland. En enkele dagen later kwam Lianda over uit Nederland om een relatiecursus te verzorgen. En terwijl Kees en Janny de Morvan verkende, gaf Lianda de cursus en verleende ik hand en span diensten. Zo werd het voor iedereen een goede week!

Het weer was erg wisselvallig, zo was de lucht strakblauw, zo regende het. We hadden zelfs op een gegeven moment een onweersbui waaruit hagelstenen vielen zo groot als pingpongballen! Kort maar hevig met de nodige schade hier en daar en ook enkele ruitjes in het paviljoen sneuvelden.
De temperatuur was wel aangenaam dus we konden vaak buiten eten en ’s avonds bij de vuurkorf zitten, kletsen, drinken en zelfs gitaar spelen. Het was een leuke week waarin we ook nog door Aydan gebeld werden dat hij geslaagd was, dus daar hebben we maar een flesje champagne op genomen. Dat betekende weer  even terug naar Nederland voor de diploma uitreiking en dan weer terug naar de Morvan voor de zomervakantie. Die trouwens al aardig op gang kwam: er reden weer meer dan genoeg Nederlandse nummerborden rond…….

Mei 2012

De heenreis naar Theursot begon bijzonder, namelijk met een lift naar Achthuizen waar ik werd opgepikt door een auto vol vrouwen. In deze auto ben ik achter het stuur gekropen en heb deze richting Frankrijk gestuurd. Er was nog een auto met vrouwen onderweg en die zouden we ergens op de route ontmoeten. En dus stond ik op een gegeven moment met 8 vrouwen op een Frans benzine station………… De verklaring hiervoor was dat Jacqueline en Marjolein met 6 vriendinnen wat dagen op Theursot gingen doorbrengen. Wijzelf zouden ook gasten ontvangen en omdat Lianda nog niet weg kon ben ik met de dames meegereden om de boel op te starten. Het was gezellig onderweg, waar we bij een picknickplek de gemeente werker van zijn werk af joegen. Hij was lekker het gras rond de parkeerplek aan het maaien toen we arriveerden. Eerst zocht hij een ander plekje op om te maaien maar toen er ook nog een tweede auto met vrouwen arriveerde gooide hij zijn spullen op de auto en koos het hazenpad. Voordat we op Theursot aankwamen werden er boodschappen gedaan in een supermarché, maar hoe groot deze supermarkt ook was, je kon precies horen waar de dames liepen te winkelen.
Aangekomen op Theursot werd de boel snel opgestart en koos de ene helft de boerderij als slaapplaats en de andere het koetshuis. Onderwijl deed ik in het grote huis de luiken en ramen open, zodat alles lekker kon luchten. De meeste vriendinnen waren al een keer langs geweest, maar dat was meestal weer een paar jaar geleden. Dus alle vorderingen en veranderingen werden bekeken.
Verder was er een programma van, omgeving bekijken, kasteelbezoeken, winkelen, eten bij Cécile, en een buiten bbq waar Lianda die inmiddels ook was gearriveerd een heerlijke maaltijd op de dutch-oven had gemaakt. Kortom volgens mij hebben ze gezellige dagen gehad afgaande op de lachsalvo’s die over het terrein vlogen.
Onze gasten waren inmiddels ook gearriveerd voor een leiderschapprogramma, dus wij zijn daar mee aan de slag gegaan. Het was weer een intensieve, maar wel leuke week. Al werkte het weer niet echt mee. Tot flinke frustratie van ons was het in Nederland zomer weer, terwijl het in de Morvan maar herfstachtig bleef. Je kon net buiten zitten als de zon scheen, maar het had niet over. In de middag gingen we regelmatig op stap om ook de omgeving een beetje te verkennen met onze gasten.
Aan het einde van de week werd het ook bij ons warm en zonnig, de overgang was wel erg groot, de temperatuur verdubbelde van 13 naar 26 graden.
Doordat het zo nat was heb ik erg mijn best moeten doen om het hele terrein te maaien, maar uiteindelijk is het toch gelukt. Al haperde op een gegeven moment het mechanisme dat de maaier heuvelop moet helpen en de maaier duwen is echt geen pretje en ben je gauw zat. Als het goed is komt er de volgende keer een nieuwe maaier achter de tractor waardoor het maaien minder zwaar wordt. Met de Pinksteren kregen logés uit Luxemburg die op de motor het terrein kwamen opstuiven en kwamen genieten van Theursot. Want het ziet er en zeker als de zon schijnt erg romantisch uit met al dat groen en bloeiende planten.

April 2012

Na een heerlijk zonnig ontspannen week op het eiland Gozo, gingen we direct vanaf vliegveld Eindhoven door naar Frankrijk. We waren in Malta om 4.00 uur opgestaan en ’s avonds om 18.30 waren we op Theursot. De ander families waren vlak voor ons gearriveerd dus na een snelle installatie kon de wijn open. Daarna sloeg de vermoeidheid toe en lonkte het bed.
De volgende dag ging de gereedschapskist weer van de parkeerstand af en ging het afwerken verder.
Muren bijverven, schilderijen ophangen, schoonmaken en de verdere klussenlijst afwerken. En terwijl je klusjes kan afstrepen komen er weer nieuwe bij. Bij de buren in het koetshuis geholpen de wasbak aan te sluiten in de badkamer en wat delen schoorsteenpijp opgestoken zodat de kachel beter branden kon. In de boerderij waar klusvrienden een handje kwamen helpen werd er weer een van de bijkeukens ontdaan van de oude tegels en voorzien van een nieuwe cementvloer, terwijl een andere bijkeuken, die al een nieuwe cementvloer had gehad de vorige keer betegeld werd. De dames plakte de tegels, de heren stortte de nieuwe vloer.
Het hele terrein moest nodig een maaibeurt hebben want het gras was behoorlijk gegroeid.
Lune had deze week een ontmoeting met een heus everzwijn. Ze was aan het spelen in de boshut die ze gemaakt had toen ze het beest tegen het lijf liep. Beide schrokken enorm: de een rende slippend met zijn achterpoten het weiland op de andere rende naar huis om haar avontuur te vertellen.
Verder was het een lekker weekje zonnetje, buitje, binnenzitten buiten zitten voor elk wat wils. We kregen ook nog wel een déjà vu ervaring te verwerken toen er op een middag een politie helikopter rondvloog en boven ons huis bleef hangen terwijl wij buiten wat zaten te drinken. Heel langzaam en laag  vloog hij weg om een stuk verderop weer te bijven  hangen en daarna met grote vaart te verdwijnen. Deze keer niet gevolgd door een cordon politie auto’s zoals in 2005. Maar het was wel even raar.
De laatste avond hebben we een fles bubbels opengetrokken om het feit te vieren dat het precies 10 jaar geleden was dat we voor het eerst Theursot aanschouwde. Dus herinneringen werden weer opgehaald aan hoe het er toen uitzag en wat er de afgelopen 10 jaar allemaal geklust en gedaan is en dat het werk nooit op zal houden. Er blijft altijd onderhoud en vernieuwing genoeg voor de komende 10 jaar!

Februari 2012

Terwijl de meest mensen in de auto’s om ons heen op zoek gingen naar een sneeuwhelling om vanaf te skiën, hoopten wij toch dat de lente spontaan zou losbarsten deze week.
Nadat we toch een echte winterperiode gehad hadden, kort maar hevig, ging ik met klusvriend Otto op Theursot aan om te gaan kijken hoe het de vorst periode had doorgemaakt en of het beloofde lente weer zou komen. Hier en daar zag je nog resten sneeuw in de schaduwzijde van de bossen. Ook op de oevers van de riviertjes waren nog de resten zichtbaar van de barre winterperiode.
Na een rustige reis kwamen we aan op een net ontdooit Theursot. De buitentemperatuur was redelijk en binnen was het goed te voelen dat het koud was geweest de afgelopen tijd. Het had streng gevroren en dat merkte we wel toen we de boel opstartte. Er waren een paar waterleidingen, die niet helemaal leeg waren gelopen, bevroren geweest en ze hadden zich uit de knelkoppeling gedrukt. Zelfs een toiletpot, die wel een antivries behandeling gehad had, was kapot gevroren.
Dus voordat we ons behaaglijk bij de kachel konden installeren moesten we hier en daar wat reparatiewerk verrichten. Gelukkig deed de c.v. het direct en de houtkachels hadden er ook zin in, zodat het redelijk snel wat aangenamer in huis werd.
De volgende ochtend was de echte kou uit huis verdreven en konden we na het ontbijt aan de slag in de kelder onder het huis. Deze ruimte was al een keer een beetje opgeruimd, maar nog niet echt grondig. De kelderruimte is in tweeën verdeelt. Het voorste gedeelte was meer opslag voor groenten en fruit en andere spullen geweest, terwijl het achterste gedeelte geheel voor wijnopslag was ingericht. Er stond ook nog een souvenirtje. Zo’n 1000 flessen, meestal leeg soms halfvol en nog wat volle, hebben daar 10 tallen jaren gestaan, gelegen en gelekt. Ook lagen er oude wijntonnen kriskras door de ruimte.
We hadden er al een keer iemand bij gehad om te kijken of er nog bijzondere wijn bij zat. Je weet maar nooit of je op een onbekende wijnschat zou stuiten. Maar dat was helaas niet zo. De wijn die er lag was zelf afgebotteld en had binnen een paar jaar opgedronken moeten worden en niet 10 tallen jaren moeten blijven liggen. De kurken droogden uit, de flessen lekte en de wijn bedierf.
De witte wijn was nog enigzins te drinken, maar de rode echt niet meer.
We hebben met een hoop flessen de plaatselijk glascontainer gevuld en een partij mooie oude flessen gehouden. Ook een partijtje volle flessen hebben we voor de nostalgie bewaard.
Door  de kapotte en lekkende flessen rook het wel naar een echt wijnkelder. Toen we alles een beetje geordend hadden en een extra lampje opgehangen hadden begon het er zowaar een beetje als een echt wijnkelder uit te zien. Ook het voorste gedeelte van de kelder hebben we onder handen genomen en er ontstond verrassend veel ruimte  in de kelder. Wel moest je constant goed gebukt door de kelder lopen daar hij was gebouwd voor een stuk kleinere Franse mannetjes. Maar het ging meestal goed.
Na de kelder hebben we de garage onder handen genomen. We hebben een en ander veranderd aan de elektriciteit en maar weer eens opgeruimd, dat is af en toe hard nodig.
Waar we op gehoopt hadden gebeurde ook: het werd voorjaar en niet zo’n beetje… In de ochtend was het nog een beetje mistig, maar daarna brak de zon door en werd het heerlijk weer. Tot 18 graden aan toe. Dus we konden lekker buiten aan de koffie en aan de lunch en wat is er lekkerder dan een koud biertje in de ondergaande zon na een dag werken. Door het mooie weer konden we ook nog een stuk kreupelhout snoeien wat de ingang van het bos aan het dichtgroeien was. Doordat het droog was konden we het snoeihout meteen verbranden.
Zo kwam er weer een veel te snel eind aan deze lente week.

Kerst 2011

Verleden jaar werd Europa de hele maand december getrakteerd op sneeuw, sneeuw en nog eens  sneeuw. Zoveel zelfs dat wij de Kerst in Nederland vierden omdat we het op te weg te gevaarlijk vonden om naar Frankrijk af te reizen. Dit jaar was het totaal anders, geen winter te bekennen. De temperatuur veel te hoog voor de tijd van het jaar en sneeuw alleen boven de 1500 meter. Dus deze Kerst brachten we weer in Frankrijk door. De heenweg ging erg vlot, weinig verkeer op de weg. Bij Bar sur Seine viel ons wel op dat de Seine daar kolkte. Het hele jaar was het een kalm stroompje geweest, maar nu denderde het water door het dorp heen. Dat kon alleen het gevolg zijn van hevige regenval de dagen ervoor. Dat bleek verder op weg ook wel. Beekjes kolkte en het weiland tegenover Theursot was veranderd in een meren gebied. Het had ook flink gestormd want verschillende bomen hadden het loodje gelegd. Nu waren dit meestal niet de beste bomen meer maar toch geeft het een hoop rommel. Gelukkig was het, toen wij aankwamen, droog en best lekker weer.
Nadat de verwarming en kachel aan waren gemaakt, ben ik een kerstboom uit eigen bos gaan zagen en gelijk ook een voor Willem en Jacqueline die er eigenlijk ook al hadden moeten zijn. Ze waren eerder vertrokken dan wij, maar het was nog stil in de boerderij. Toen ik met twee bomen terugkwam uit het bos kwamen ze net aanrijden. Ze hadden een afslagje gemist op de snelweg en een kleine 100 km om moeten rijden. Ja dan verlies je wat tijd. Snel werden de kerstbomen opgezet en de huizen in Kerstsfeer gebracht. Buiten deed niets denken aan de Kerst, alles was groen en het was dat er Kerstverlichting hing aan de lantarenpalen in  het dorp anders zou je het echt niet raden dat het midwinter was. De eerste kerstdag hebben we weinig meer gedaan dan eten, drinken en een filmpje kijken. Daarna begon voor de Fransen gewoon de werkweek weer want 2e Kerstdag kennen ze niet. Zelf zijn we, omdat het zulk lekker weer was, buiten gaan snoeien. Dat ging weer van kwaad tot erger, zodat we bijna elke avond buiten bij een flink kampvuur, gemaakt van die dag gesnoeid hout, een borreltje dronken en de dag afsloten.
De hele week werd er rustig aan gedaan; we sliepen uit, dronken lang koffie gingen even wat doen dan lekker lunchen, daarna een poosje naar buiten om te snoeien en een vuurtje te stoken en als het donker werd gingen de stoelen om het vuur heen. Geregeld vielen er ook kerstkaarten uit Nederland in de bus maar ook brieven die niet voor ons bestemd waren. De postbode had alles met een Nederlandse naam erop maar bij ons in de bus gedaan. Terwijl er toch op de brievenbus, op zijn eigen verzoek, de namen staan geschreven van de families die bij Theursot horen. Hij wilde vlug klaar zijn voor de Kerst denk ik. Aan het eind van de week sloeg het weer om en kregen we een flinke bui regen die in de Franse Alpen voor een meter sneeuw zorgde en bij ons alleen voor overstromende beken. Met oudjaar zijn we weer in de auto gestapt om in Nederland oud en nieuw te gaan vieren. Rest mij iedereen een fijn en gezond 2012 te wensen.